जीवन कथा

                    भाग - २.                   गोपाळराव कल्याणहून आपल्या ठाण्याच्या घरी पोहोचले. दार उघडले तर दरवाज्यात घरून संगमनेरहून आलेले पत्र होते. नेहमीचेच उपदेश, लग्नाबद्दल असेल असे वाटून न वाचताच त्यांनी तसेच ठेवून दिले. खरं म्हणजे त्यांना दुसऱ्याच पत्राची अपेक्षा होती. पुण्यातील परशुरामशास्त्री पंडित विधवा विवाह जमवतात असे ऐकून होते. म्हणून गोपाळरावांनी त्यांना लिहिले होते... मला विधवा विवाह करायची इच्छा आहे. ती विधवा कोणत्याही जातीची कुळशील, घरंदाज नसली, तिचा पाय घसरलेला, एखादे मूलबाळ असले तरी चालेल. पण तिची लिहिण्या वाचण्याची तयारी असावी. नवरा म्हणून तिच्याकडून मला काही नको. पुण्यात सुधारक तर खूप आहेत. पण प्रत्यक्ष कृती करायची वेळ आली की माघार घेतात. मला एवढेच दाखवायचे आहे की, पुरुषांप्रमाणे बाईही लिहू वाचू शकते. पण आज पंधरा दिवस झाले तरी त्यांचे कडून उत्तर आले नव्हते.            गोपाळरावांनी अंथरुणावर अंग टाकलं. पण झोप येत नव्हती. त्यांना पहिली पत्नी...

                  भाग - १.                 गणपतराव इनामदार जोशी आपल्या जुन्या वाड्यात सोप्यातील मोठ्या झोपाळ्यावर चिंताग्रस्त बसले होते. एकेकाळी सर्व वैभव होतं. इनामदारी होती. नौकर चाकर, गडी माणसांनी वाडा भरलेला होता. पण आता जशी वाड्याची दूरर्दशा झाली तशीच त्यांचीही झाली. तेवढ्यात सोमणशास्री आले. त्यांना बसायला सांगून विचारलं, शास्त्रीजी, आज कसे काय आलात? शास्त्री म्हणाले, आपण सांगितल्यानुसार काल ठाण्याला जाऊन मुलगा पाहून आलो. बीजवर आहे. वय २५ च्या पुढे असावे. ठाण्यात पोस्टात कायमची नोकरी आहे. घरदार, शेती वगैरे नाही. मुलाचे नाव गोपाळराव आहे.            गणपतरावांच्या पत्नीने हरकत घेतल्यावर, ते म्हणाले, बिजवर आहे म्हणून काय झाले? मी नव्हतो बिजवर? शिवाय एक मुलगाही होता. तरी आपला संसार झालाच ना? आणि घर, शेतीच म्हणाल तर, मुलाला कायम नोकरीत आहे. आपली यमु उपाशी राहणार नाही. शास्त्री म्हणाले सरकारी चाकरी आहे. मुलाचा स्वभाव चांगला आहे. दोघांच्याही पत्रिका जुळतात. योग उत्तम आहे. ठ...

 तुमच्या सर्व ग्रुप वर पाठवा एका निसर्ग प्रेमीकाची हाक.. जास्तीत जास्त फॉरवर्ड करा 👇👇👇👇👇👇टच हेअर 👇👇👇👇👇👇 https://youtube.com/shorts/SjClqiUxu0w?si=mnHBYjLz_88s3Lak तुम्ही एकही झाड लावू नका ; ती आपोआप उगवतात, तुम्ही फक्त ती तोडू नका. तुम्ही कुठलीही नदी स्वच्छ करू नका; ती प्रवाही आहे, स्वतः स्वच्छच असते, तुम्ही फक्त तिच्यात घाण टाकू नका. तुम्ही शांतता प्रस्थापित करण्याच्या नादी लागू नका; सर्वत्र शांतताच आहे, तुम्ही फक्त द्वेष पसरवू नका. तुम्ही प्राणी वाचवण्याचा प्रयत्न करण्याची गरज नाही ती क्षमता निर्सगात आहे ; फक्त त्यांना मारू नका आणि जंगले जाळू नका. तुम्ही माणसं काहीही व्यवस्थित करण्याचा प्रयत्न करू नका; सर्व व्यवस्थितच आहे, फक्त तुम्ही स्वतःच व्यवस्थित राहा. एका निसर्ग प्रेमीकाची हाक.. झाडे वाचवा निसर्ग जगवा  🌳🌳🌳🙏🌳🌳🌳

 प्रत्येक बापानं वयात येणाऱ्या प्रत्येक मुलाला आवर्जुन लिहावं अस पत्र...!! नक्की वाचा आणि पटलं तर आपल्या वयात येणाऱ्या मुलांनाही वाचायला द्या. फक्त एकदा नाही तर पुन्हा पुन्हा वाचा आणि पुन्हा पुन्हा वाचायला सांगा...!! पुन्हा पुन्हा एवढ्यासाठी कि ज्यावेळी जसा मूड असेल तसा प्रत्येक वेळी वेगळा अर्थ समजून येईल...!! 'माझ्या लाडक्या मुला. मी हे असं तुला पत्र लिहितोय बघ, वाच, आणि ठरव....!! जगणं, नशीब आणि अपघात या तीन गोष्टी कधी घडतील-बिघडतील सांगता येत नाही. सगळंच अर्त्यक्य आपण अमुक इतके दिवस जगू हे कुणी सांगू नाही शकत. त्यामुळे काही गोष्टी वेळेवर बोललेल्या बन्या...!! मी बाप आहे तुझा, मी तुला जे सांगेन ते इतर कुणी कदाचित कधीच नाही सांगणार..!! मी माझ्या आयुष्यात ज्या चुका केल्या त्या तुला टाळता आल्या तर तुझे कष्ट, जिवाचे चटके आणि मनाचा त्रास बराच कमी होईल, म्हणून काही गोष्टी तुला सांगतोय...!! माणसांविषयी मनात आकस ठेवू नको, कुणाचा द्वेष करू नकोस. तुझ्याशी कायम चांगलंच वागलं पाहिजे अशी इतर लोकांवर काही आपण सक्ती नाही करू शकत. त्यामुळे ते असंच का वागतात असं म्हणून तणतणू नको. तुझ्याशी कायम चांग...

 *भेट* ▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬ नेहमीप्रमाणे पायात चपला सरकवल्या त्याने. दरवाजा वाजवीपेक्षा जरा जोराने ढकलत तो, एक - एक पायरी वगळत जिने ऊतरला. गेटही घुश्शातच उघडून... ते परत न लोटताच, तडा तडा निघून गेला तो. त्यांच्या गॅलरीतून तिने बघितलं त्याला, तिच्या नजरेआड होईपर्यंत... आणि सोफ्यावर धाड्डकन अंग टाकून दिलं तिने.  सागरचं हे ठरलेलंच होतं... वाद विवाद आपली रेषा ओलांडून, आता भांडणाच्या हद्दीत घुसू पाहतायत हे जेव्हा लक्षात येई त्याच्या... तो असाच तडक घराबाहेर पडत असे. कारण भांडणा जोडीनेच सईच्या डोळ्यांतून, गंगा - जमुना वाहणंही सुरु होत असे... ज्याचा त्याला मनःस्वी तिटकारा होता. सईचं रडणं तो अजिबात सहन करु शकत नसे... आणि चिडचीड वाढे त्याची आणखीनच. मग आणिकच अद्वातद्वा बोलायला लागे तो... अन् सई अजून जोरात रडू लागे. 'व्हिशिअस सर्कल' होत असे मग ते, ज्यातून बाहेर पडणं अशक्य होई सागरला.  अशा बर्‍याच धुमःश्चक्रींनंतर हा उपाय शोधून काढला होता सागरने... सरळ घराबाहेर पडायचा. पहिल्यावेळेस सागर जेव्हा असा घराबाहेर पडला होता... त्याला बराचवेळ कळेचना, की नेमकं जायचं कुठे? आणि अचानक ट्रेनचा हाॅर्न ऐ...

  ▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬  फ्रिज बिघडला. टीवी बंद. वाय-फाय डाऊन. शनिवारी सकाळपासून घरात अघोषित आणीबाणी जाहीर झाल्यासारखं वातावरण होतं. "आता ह्यालाही काहीतरी झालं वाटतं!" – तो कपाळावर हात मारत फ्रिजकडे पाहत होता. सहा वेळा प्लग काढून लावला. टीव्हीचा रिमोटही चालेनासा झाला. नेट कनेक्शन गायब. सगळीकडे जणू "No Signal". तो चिडून म्हणाला, "हे घर आहे की संकटमोचक केंद्र? दर आठवड्याला काहीतरी बिघडतंय." त्या आवाजावर ती स्वयंपाकघरातून बाहेर आली. ओढणी खांद्यावर टाकत, केस मानेवरून बाजूला करत तिने विचारलं, "काय झालं?" "काय झालं? बघ ना, फ्रिज बंद, टीव्ही बंद, वाय-फाय नाही… म्हणजे मी इथे राहत आहे की तुटक वस्तूंमध्ये?" ती थोडं हसली. त्या हसण्यात थोडी थकवा, थोडा मिश्कीलपणा आणि थोडी चीड लपलेली होती. ती म्हणाली— "तरी मी चालूच आहे ना… हेच पुरेसं नाही का?" क्षणभर तो गोंधळला. काही क्षणातच त्याच्या चेहऱ्यावर एका जाणीवेचा प्रकाश पडला. त्या एका वाक्यानं तो आत कुठे तरी ढवळून निघाला. फ्रिज बंद झाला, म्हणून त्याला गरम पाणी प्यावं लागलं... टीव्ही बंद झाला, म्हणून क्...

  वर्षाची सरासरी अवघ्या काही दिवसांत, गाठत तो वेड्यासारखा कोसळतोय.  असं काही नाही. त्याचं कुठं काय चुकलंय?  पूर्वी तो वेळेवर न चुकता जूनच्या पहिल्या आठवड्यात यायचा  आणि सप्टेबरअखेर पर्यंत दमादमाने आस्ते कदम बरसत राहायचा.  शाळेच्या सुरुवातीला पोराठोरांसंगे दंगा करायचा.  prashantpendhe27blogshot.com ज्येष्ठात तांबड्या मातीतल्या भातशेतीतून लोळण घेत शिवारभर फिरून दमल्यावर,  कौलारू घरांवरून घसरगुंडी खेळायचा.  आषाढात वारकऱ्यांच्या पायात घुटमळत दिवेघाटातून दरवळत भवतालात घुमायचा, काळ्या मातीत पेरलेल्या बीजांना गोंजारायचा, आभाळमाया करायचा.  सह्यकड्यापासून सातपुड्यापर्यंत डोंगररांगांवर अभिषेक करायचा,  वसिष्ठीला वंदन करुन तापीच्या पायावर लीन व्हायचा, त्याचा हा प्रवास ठरलेला असायचा...  वाटेतल्या बांधांबांधांवर वडिलकीच्या मायेने हात फिरवायचा,  एखाद्या चंद्रमौळी झोपडीत वाकून बघताना गहिवरून यायचा, ओल्या बाळंतिणीच्या अंधारल्या खोलीत डोकावून पाहताना बाळाच्या मखमली पायाला गुदगुल्या करायचा.  गावागावातल्या मंदिरांची शिखरे अन मस्जिदींचे मीनार ...

  आपल्या उत्पादनाची गुणवत्ता वाढीसाठी वापरात असलेली व्यवस्थापन प्रणाली, अद्ययावत व उत्तमोत्तम करण्याचा संकल्प दृढ करण्यासाठी नोव्हेंबर महिना "जागतिक गुणवत्ता" महिना म्हणून पाळला जातो. आजच्या स्पर्धात्मक युगात, बाजारपेठेत टिकून राहायचे असेल तर आपल्या उत्पादनाची गुणवत्ता चांगली असणे आवश्यक आहे, ही बाब सर्वांना कळून चुकली आहे. जी गोष्ट उत्पादने किंवा उत्पादकांची आहे तीच सेवा पुरवणाऱ्या आस्थापना व देण्यात येणाऱ्या सेवांची आहे. गुणवत्ता किंवा क्वालिटी याची एक खूप समर्पक व्याख्या केली जाते. "Quality means conformance of requirements",  याचा अर्थ होतो की, तुमची वस्तू/सेवा (ग्राहकाच्या) आवश्यकतांची परिपूर्ती करणारी असली तर त्याची गुणवत्ता उत्तम. म्हणजेच, बाजारपेठेचा विचार करत असताना नुसती वस्तू/सेवा यांची "उत्तम गुणवत्ता" याच्या पुढे जाऊन "ग्राहकाच्या समाधानाचे" महत्व लक्षात घेणे महत्त्वाचे/हिताचे आहे. उदाहरणार्थ, जर बाजारात दोन प्रकारच्या सुगंधाचे साबण उपलब्ध असतील तर दोन्ही साबणांची गुणवत्ता उत्तम असणे गरजेचे आहे, पण ज्या ग्राहकाला जो सुगंध समाधान देतो...

*चप्पल*                            डाॅ.अश्विनी म्हमाणे. आज सकाळी शु रॅक साफ करायला अंजुला सांगितलं होतं .ती एक एक चपला काढत होती तशी मी भूतकाळ जात होते. इतक्या चपलांचे जोड !माझेच मला नवल वाटत होते. ..ही भावाच्या लग्नाला घेतलेली ... हि ब्ल्यु ड्रेस वर मॅचिंग. हे ट्रेकिंगचे शूज ... असे कितीक चप्पलांचे जोड मी जमवले होते. ... अपरिग्रह:चे पालन मी विसरले होते . आजकाल गोष्टी जमावण्याकडे कलच असतो .जोरदार मार्केटिंग आर्थिक सुबत्ता ,आणि दिखाऊ पाणा ची चढाओढ दुसरं काय? मग आठवली लहानपणीची ती निळी चप्पल ... शाळा असो कोणता सामारंभ असो किंवा अगदी कोणाचे लग्न जरी असले तरी कोणत्याही ड्रेस वर ती निळी चप्पल आम्हाला साथ देत होती ..अगदी वर्षाच्या सुरवातीला आणली कि वर्ष दीड वर्ष बघायला नको. टिकाऊ ... त्या दिवशी आमच्याकडे माझ्या बाबांचे मित्र व त्यांची माझ्यापेक्षा वयाने जरा मोठी मुलगी बॉबी मुंबईवरून बाबांना भेटायला आलेले . बॉबी च्या गुढग्यापर्यंन्तच्या ड्रेस मुळे तिचे नितळ पाय मला लगेच दृष्टी ला पडले होते . मी माझ्या पायांकडे पहिले . म...

  *** || सदानंद ||*** #कथाविश्व  यावेळी मी खरगपूर स्टेशनवर उतरल्यानंतर आयआयटी कॅम्पसला ऑटोने नव्हे तर सायकल रिक्षातून जायचे ठरवले. पहिल्यांदा एडमिशन साठी आले होते तेंव्हा सभोवतालचे दृश्य पाहून फार छान वाटले होते. पण बरोबर आई आणि माझ्या चार मोठ्या बॅगा, म्हणून टॅक्सी केली होती. त्याच वेळी ठरवले की पुढच्या वेळी एकटी असेन तेंव्हा स्टेशन ते कॅम्पस सायकल रिक्षाची मजा लुटू. मी स्टेशनबाहेर पडले तेव्हा समोर पार्कच्या बाहेर बऱ्याच रिक्षा उभ्या होत्या. मी एका रिक्षेकडे वळले आणि पाठमोऱ्या असलेल्या त्याला विचारले," तुमि की आमाके आयआयटी निये आबे..?" रिक्षावाल्याने माझ्याकडे वळून पाहिले, आणि मला आश्चर्याचा धक्काच बसला. सदानंद! आमच्याकडे कामाला येणाऱ्या यमुनाचा मोठा मुलगा! " अरे सदू, तू इथे.. एवढया लांब बंगाल मध्ये? तू तर मुंबईला होतास ना कंपनीत?मार्केटिंग करत होतास ना..?" सदू ओशाळला " हो ताई.." तो म्हणाला, " सांगतो तुम्हाला, पण एवी ता ताई तुम्ही एवढया लांब इथे कशा?" 🪀🇯‌🇴‌🇮‌🇳‌ 🇳‌🇴‌🇼‌   *https://chat.whatsapp.com/CRPiDnTjfnRJv017X6J5EK* 👆🏻 *ही महत्वाच...

𝔸𝕝𝕝 𝕚𝕤 𝕨𝕖𝕝𝕝 पॉझिटिव्ह थॉट्स 🥰😇🥰😇🥰😇🥰😇🥰😇🥰😇🥰😇🥰😇🥰   मला कधीही बरा न होऊ शकणारा कॅन्सर झाला होता. डॉक्टर म्हणाले, "या मुलाला घरी घेऊन जा, स्पेन्ड टाइम विथ हिम. आम्ही आता काहीही करू शकत नाही." ह्या जगात निर्णय घेण्याचा हक्क प्रत्येकाला असतो पण जो आपलं, आपल्या माणसांचं अन् या जगाचं भवितव्य बदलू शकतो असा निर्णय फार कमी लोक घेऊ शकतात. असाच एक निर्णय माझ्या आईने घेतला. माझ्या आईने डॉक्टरांना विचारले, "माझ्या मुलाच्या जगण्याचे किती चान्सेस आहेत?" डॉक्टरांनी ९६% माझा मृत्यूच होईल असे सांगितले. माझ्या आईने त्या ९६% कडे न पाहता उरलेल्या ४% कडे पाहिले आणि मला घरी घेऊन आली. अमेरिकेतून आलेल्या एका डॉक्टरांनी माझ्या आईची भेट घेतली.  त्यांनी माझ्या आजारावर एक औषध टेस्ट करतो आहे असे सांगितले. अजून ते औषध माणसांवर ट्राय केलेले नव्हते, फक्त प्राण्यांवर ट्राय झाले होते. ते डॉक्टर केवळ २५ मुलांवर ते औषध ट्राय करणार होते. एकही क्षण न घालवता आईने डॉक्टरांना तात्काळ होकार दिला.  पहिल्या महिन्यात २५ पैकी २० मुले दगावली. काही दिवसात अजून ४ गेली. मी एकटा उरला होतो. रोज ...